You are hereΙστολόγια / Δημήτριος's blog / Μία προσωπική άποψη
Μία προσωπική άποψη
Θέλω να γράψω κάποια πράγματα, σαν μία δημόσια εξομολόγηση. Νοιώθω μέσα μου την ανάγκη να κάνω έναν απολογισμό, όπως συμβαίνει σε όλους φαντάζομαι όταν βρίσκονται σε κάποιο σημαντικό σταυροδρόμι της ζωής τους.
Είμαι ένας συνηθισμένος μεσήλικας (πλέον), αφού βρίσκομαι στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου. Μια ζωή η οποία δεν ήταν έως τώρα κοινότυπη, όχι γιατί κατόρθωσα κάποια μεγάλα πράγματα, αλλά γιατί διέφερε από αυτό που λέμε καθημερινότητα σε κάτι πολύ σημαντικό: το βασικό χαρακτηριστικό της ήταν ο αγώνας.
Δυστυχώς δεν κατάγομαι από διάσημη και πλούσια οικογένεια, ούτε έχω “μπάρμπα στην κορώνη”. Έτσι πάντα ότι ήθελα, με μονότονη σταθερότητα, ήταν πιο μακριά από εκεί που έφτανα. Πάντα ήμουν ένα βήμα πίσω, από αυτά που η ζωή επιτάσσει, σαν ανάγκες και σαν απαραίτητα, και ο μόνος τρόπος που είχα για να φθάσω κάπου ήταν η με θρησκευτική ευλάβεια συνεχής προσπάθεια.
Έτσι πέρασαν τα χρόνια, κι ο αγώνας μου έγινε συνήθεια. Μην φανταστείτε τίποτα μεγαλειώδες και ένδοξο, απλοί προσωπικοί καθημερινοί αγώνες βιοπάλης και ατομικής βελτίωσης. Έχω βλέπετε και το κουσούρι να μην θέλω την επιτυχία με οποιοδήποτε τίμημα, την θέλω καθαρά και τίμια. Έβλεπα λοιπόν τους γύρω μου, μικρότερους και μεγαλύτερους να με προσπερνούν, με ειρωνικά βλέμματα πολλές φορές, και να ανέρχονται σε κοινωνική και οικονομική κατάσταση, ενώ εγώ σαν άλλος Οδυσσέας τυραννιόμουν για να δω έστω από μακριά την Ιθάκη μου.
Και βέβαια εννοείται ότι επειδή ο αγώνας σε διαμορφώνει σαν χαρακτήρα, έμαθα να αγαπώ την πατρίδα μου η οποία υπάρχει ως αποτέλεσμα του κόπου και των αγώνων των προγενέστερων, τα οποία και σέβομαι απεριόριστα.
Όσο καιρό εγώ αγωνιζόμουν, το κατά δύναμη, γύρω μου έβλεπα πρωτόγνωρα πράγματα. Η κλεψιά, η ατιμία, η προστυχιά, δεν ήταν πλέον κακά πράγματα, αν σου εξασφάλιζαν πλούτο και γνωριμίες. Αντίθετα η τιμιότητα, ο σεβασμός στους μεγαλύτερους και στις ηθικές αξίες έγιναν πράγματα ξεπερασμένα και κατακριτέα. Ο ξεπεσμός της κοινωνίας σε επίπεδο μηδενισμού έφερε και την πλήρη αδιαφορία για τα κοινά σε συλλογικό επίπεδο. Μέσα στις συνθήκες αυτές είναι πραγματικά απορίας άξιον πως ξεφύτρωσε ένας σύλλογος σαν τις “Θερμοπύλες”, μέσα από τον οποίο επιδιώκουμε να ανοίξουμε τα μάτια τα δικά μας και όποιων άλλων έρχονται κοντά μας. Η δε ιδέα της ιστοσελίδας, αν και άργησε να εφαρμοστεί λόγω φόρτου εργασίας (όλοι είμαστε βιοπαλαιστές) βοηθάει τα μέγιστα να ακουστεί όσο το δυνατόν μακρύτερα η φωνή μας.
Κι όμως ενώ είμαστε μία μοναδική περίπτωση, ένας χώρος όπου γίνεται κυκλοφορία ιδεών και γνώσεων και επομένως μπορούμε να παράγουμε ιδέες (μία δεξαμενή σκέψεως του πατριωτικού χώρου, ή αλλιώς think tank), αν ψάξετε το ιστολόγιό μας θα δείτε ότι οι ειδήσεις καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιεύσεων και τυγχάνουν υψηλής αναγνωσιμότητας, ενώ οι ιδέες είναι παραπεταμένες. Δεν δημιουργείται δηλαδή μία κοινή ιδεολογική βάση του χώρου, που τόσο την έχει ανάγκη, αλλά παραπαίουμε στα ίδια και τα ίδια.
Επειδή λοιπόν όπως η ζωή με δίδαξε όλα εδώ πληρώνονται, ο ηθικός μηδενισμός, ο οποίος προηγείται πάντοτε του υλικού ξεπεσμού, άρχισε να διαλύει τον κοινωνικό ιστό, οι εθνομηδενιστές βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία για να εφαρμόσουν, απροκάλυπτα πλέον, την εθνοκτόνο στρατηγική τους. Κάποιοι που αντιλήφθηκαν, πολύ ορθά, τις προθέσεις τους, φωνάζουν “εμπρός, στις επάλξεις!”.
Η δική μου, προσωπική απάντηση στο κάλεσμα αυτό είναι “ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω”. Όχι αγαπητοί κύριοι, δεν έχω κάτι προσωπικό μαζί σας, ούτε επιθυμώ να σας θίξω με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά νομίζω ότι όλα έχουν τα όρια τους, και εγώ έχω φτάσει τα δικά μου.
Εγώ αγωνίζομαι κάθε μέρα για την επιβίωση, αγωνιώ για το αύριο, και παράλληλα επιδιώκω όσο μπορώ την διαφώτιση των συμπολιτών μου, για να εισπράξω απαντήσεις, που σίγουρα και εσείς εισπράττετε, του τύπου “καλά τα λες αλλά τι να γίνει, ποιος θα μας σώσει, κ.λ.π.”. Δεν καταλαβαίνει κανείς, προφανώς διότι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, ότι σωτήρες θα γίνουμε εμείς οι ίδιοι, και δεν θα έρθει κανείς από μηχανής θεός για να βγάλει το κάρο από την λάσπη. Όλοι θέλουν να φτιάξουν τα πράγματα, αρκεί να μην πειραχθεί η προσωπική τους κατάσταση, ακόμα και αν είναι εξοργιστικά παράνομη και άδικη και βέβαια εξυπακούεται, χωρίς να κοπιάσουν οι ίδιοι. Έτσι τίποτα δεν αλλάζει και περιμένουν τον ήρωα να τους βγάλει από την δύσκολη κατάσταση. Ξεχνούν όμως ότι και ο Κολοκοτρώνης όταν έβγαινε στα χωριά και φώναζε να μαζέψει στρατό, όλοι έτρεχαν. Αν δεν ερχόταν κανένας, τι θα έκανε μόνος του;
Ξεχνούν το σημαντικότερο, ότι πριν βγει ο γέρος του Μοριά να φωνάξει “στα όπλα!”, είχαν προηγηθεί οι φιλικοί, που είχαν προετοιμάσει το έδαφος. Τώρα τι κάνουμε; φωνάζουμε “στα όπλα!”, χωρίς καμμία προεργασία. Πόσες συγκεντρώσεις έγιναν, πόσες συζητήσεις δημόσιες, ποιες ενέργειες για τον διαφωτισμό του κόσμου, ποια η ιδεολογία της νέας “φιλικής εταιρείας”; απολύτως καμμία.
Μόνο κάτι “κλέφτες στα βουνά” (η Χρυσή Αυγή και από κοντά ο Στόχος) κρατούν ψηλά τα φλάμπουρα, όταν όλος ο κάμπος έχει προσκυνήσει. Και ψάχνουμε σε συγκεντρώσεις 500, 1.000 ή και 5.000 ατόμων στην καλύτερη περίπτωση να βρούμε ηθικό έρεισμα με Ελληνικό πληθυσμό λεκανοπεδίου 5.000.000 (ποσοστό 0,1%) !
Και βέβαια εξυπακούεται ότι εγώ που δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο, και δεν έχω “πλάτες“, αν μπλεχτώ σε νομικά γρανάζια, είμαι τελειωμένος, το ίδιο και η οικογένειά μου. Παρόλα αυτά περιμένετε ότι εγώ, και πολλοί άλλοι σαν και εμένα, θα σηκωθώ και οικειοθελώς θα εξοντώσω τον εαυτό μου, για να διορθωθεί η κατάσταση για όλους τους υπόλοιπους, που θα συνεχίσουν αδιάφοροι να πριονίζουν τα θεμέλια του έθνους που με τόσο κόπο έχουμε στηρίξει...
Όχι αγαπητοί μου, κάνετε λάθος, κατά την γνώμη μου πάντα. Όταν αποφασίσετε να οργανώσετε μία σωστή αντίδραση, η οποία δεν θα λειτουργεί με το σκεπτικό “σήμερα σπέρνουμε, αύριο να θερίσουμε” αλλά θα επιδιώκει σε βάθος χρόνου τον διαφωτισμό του κόσμου και την οργάνωσή του, πάνω σε σαφή ιδεολογική βάση, ούτως ώστε από μόνος του να επιδιώκει τα καλά και ωφέλιμα για το έθνος, τα οποία εν τέλει είναι ωφέλιμα και για τον ίδιο, θα με βρείτε δίπλα σας απλό εργάτη, να προσφέρω ότι μπορώ. Δεν πρόκειται όμως να βγω μπροστά για να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε μια συγκέντρωση, όχι με αποτέλεσμα αλλά ουσιαστικά ως εκτόνωση της κρίσης, η οποία έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που εμείς επιθυμούμε: το σταμάτημα του κατήφορου.
Κάθε σχόλιο δεκτό.
- Δημήτριος's blog
- Προσθήκη νέου σχολίου
- 1387 εμφανίσεις
-
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή σε φίλο
PDF μορφή
Τι θα γίνει ρε παιδιά εκείνη η ιδεολογία για την Φιλική εταιρεία; αργεί;
Όχι τίποτα άλλο, αλλά όπως πάμε θα φθάσουν τα σύνορα στην Λαμία. Εκτός αν πιστεύετε ότι συγκεντρώσεις 1000 ατόμων (-) θα μας λύσουν το πρόβλημα. Εδώ έχουν αρχίσει και τρώνε ξύλο και κλείνονται σπίτια τους και πάλι σφυρίζουν αδιάφορα, οι συγκεντρώσεις θα τους τρομάξουν;
Έγραφα, στις 11 Μαρτίου 2010, ότι πρέπει να καθίσουμε όλοι μαζί, να βάλουμε την βάση για μία ιδεολογία η οποία θα αποτελέσει τον ιδεολογικό πυρήνα μιας νέας φιλικής εταιρείας, για να μην μας κοροϊδεύει ο καθένας "δήθεν" πατριώτης ως ευκολόπιστους αλλά αφελείς ψηφοφόρους.
Δυστυχώς η αρχή αυτή δεν προχώρησε πέρα από τον ωραίο διάλογο, μέσω σχολίων, που έγινε στο ιστολόγημά μου αυτό. Τώρα που η κατάσταση πλέον έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει τις μεθόδους της χούντας, κι ετοιμάζεται να αναχωρήσει προς "άγνωστον κατεύθυνσιν", αφήνοντας την χώρα στο έλεος του Θεού, σας παραθέτω αυτούσιο ένα σχόλιο από το περιοδικό ρεσάλτο, για να δείτε ότι πλέον υπάρχει ΑΝΑΓΚΗ για μια Φιλική εταιρεία, αλλιώς δεν θα ξημερώσει άλλη μέρα για την Ελλάδα.
http://resaltomag.blogspot.com/2010/05/blog-post_5941.html
Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος - Κιλκίς
«Το Σύνταμα το δικό μας είναι ξεβράκωτο»
Μακρυγιάννης
Υπάρχει στ’ αλήθεια έστω κι ένας Έλληνας ή Ελληνίδα (πλην των παρωπιδοφόρων κομματανθρώπων, αν και αυτοί εμφανίζονται πτοημένοι), που να πιστεύει ότι θα τιμωρηθούν, θα φυλακιστούν οι υπεύθυνοι για την οικονομική διάλυση της πατρίδας μας, για την επί θύραις κοινωνική αποδιοργάνωση και για τον «πλανητικό» διασυρμό.
Σίγουρα, κανείς. Όλοι μας έχουμε κατά νου την λαϊκή σοφία, η οποία συνόψισε ευθύβολα, με αποφθεγματικό τρόπο την νυν περιρρέουσα ατμόσφαιρα: «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».
Όλοι τους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και διατείνονται ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν (το τελευταίο ανέκδοτο: σύσταση εξεταστικής επιτροπής, για καταλογισμό ευθυνών), όπως τιμωρήθηκαν για την, μέσω του χρηματιστηρίου, εξαπάτηση του λαού.
Τίποτε δεν θα συμβεί, ο χρόνος θα παρέλθει, τα πάντα θα ξεχαστούν, οι διεφθαρμένοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα κλοπιμαία, ο λαός, το υποζύγιο, θα στενάζει κάτω από την φρικτή φτώχεια που μας καταδικάζει η διεθνής «Προστασία». Όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους, αρραγές το σύστημα και η Δικαιοσύνη με κλονισμένο το κύρος της, εξαρτημένη από την εκτελεστική εξουσία.
Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ζητείται ελπίς. Υπάρχει όμως;
Όλοι μας συζητάμε για τον απεγκλωβισμό της πατρίδας, όχι τόσο από το ΔΝΤ, όσο από τις άπληστες συμμορίες που αναπαράγουν από τετραετία σε τετραετία την λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Δεν έχουν καμία σχέση πλέον με τον λαό, έχουν χρεοκοπήσει ηθικά και πολιτικά, διαιωνίζουν την κραιπάλη των επαγγελματιών της πολιτικής. Κάτι πρέπει να γίνει. Τι όμως; Νέο κόμμα. Αλλά από ποιους; Από δυσαρεστημένους και αποτυχημένους πολιτικάντηδες, ναυάγια και ξέφτια των ήδη υπαρχόντων κουρελούδων – κομμάτων; Υπήρξαν πολλές απόπειρες στο παρελθόν, που απλώς απέδειξαν ότι κάποιοι ίδρυσαν κόμματα, για να εκβιάσουν την επιστροφή τους στο «μαντρί» που τους ανέθρεψε. Εξάλλου ποιος εμπιστεύεται σκύβαλα και περιτρίμματα της τωρινής πολιτικής ζωής.
Κόμμα χωρίς…επώνυμα σκύβαλα; Όσες φορές βγαίνει στο «μεϊντάνι» κόμμα «αγνώστων», αν γλιτώσει την διαπόμπευση και την ειρωνεία από τα βοθροκάναλα, περιορίζεται σε αποκαρδιωτικά ποσοστά. Το νυν σύστημα είναι χαλκέντερο, δεν επιτρέπει διεμβολισμούς. Θυμίζω ότι με την πτώση της Χούντας επαναπατρίστηκαν και αναστήθηκαν σχεδόν όλοι όσοι ήταν υπεύθυνοι για την επιβολή της. Και όχι, μόνο αυτό, αλλά οι παλαιοκομματικοί τζιτζιφιόγκοι επέστρεψαν με τις δάφνες του αντιστασιακού.
Όσοι έλιωσαν στις φυλακές παραμερίστηκαν, περιθωριοποιήθηκαν. (Όταν ελευθερώθηκε ο τόπος, μετά την ηρωική επανάσταση του ’21, πλάκωσαν στην αιματοβαμμένη πατρίδα, «οι ακαθαρσίες της Κωνσταντινούπολης και της Ευρώπης», οι ψαλιδόκωλοι, όπως υπέροχα τους χλεύαζε ο λαός.
Και συνεχίζει ο Μακρυγιάννης: «Αυτήν οι αφεντάδες μας κι εμείς είλωτές τους. Πήραν τα καλύτερα υποστατικά, τις καλύτερες θέσεις, τους σπιτότοπους, στα υπουργεία βαριούς μιστούς. Κριταί αυτήνοι, αφεντάδες αυτήνοι…και οι αγωνισταί δεν έχουν ούτε γομάρι. Και ξυπόλητοι και γυμνοί διακονεύουν εις τα σοκάκια».
Ο Τερτσέτης στα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη διασώζει κάτι που «επροξενούσεν γέλωτα άσβεστον» στον Γέρο του Μοριά. Είχε λάβει μια επιστολή από έναν λογιότατο, γνωστό του, που ζούσε στην Ευρώπη, ο οποίος έγραφε: «Ή να ελευθερωθούμε ή να χαθείτε»). Άρα αν ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό σκηνικό δεν θα μιλάμε για το τέλος της μεταπολίτευσης, αλλά για το τέλος των πολιτικών της μεταπολεμικής εποχής. (Ο Μητσοτάκης έγινε βουλευτής πρώτη φορά το 1948 νομίζω. Πιστεύει κανείς ότι έχει παροπλιστεί.
Το ζητούμενο, πώς ανατρέπεται το σιδηροπαγές σύστημα; Κάποιοι μιλούν για κοινωνικές εκρήξεις, ο λαός αυτοδίκως να τιμωρήσει και να απαλλάξει τον τόπο από τους…πατριδοφθόρους πολιτικούς. Εφιαλτικό σενάριο. Υπάρχουν πολλοί λύκοι (κυρίως γκρίζοι) που θα εκμεταλλευτούν την …αναμπουμπούλα. Σε τέτοια περίσταση κούρσεψαν την Κύπρο. (To κείμενο γράφτηκε πριν από τις δολοφονίες στην Αθήνα).
Λοιπόν. Εφ’ όσον, κατά τον αείμνηστο Μ. Χατζηδάκι, βιώνουμε μια νέα Τουρκοκρατία, «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους», χρειάζεται να μιμηθούμε τους προγόνους: Μια νέα Φιλική Εταιρεία.
Τι ήταν η Φιλική Εταιρεία; Περί τα μέσα του 1814 τρεις Έλληνες έμποροι της Οδησσού «απεφάσισαν να συστήσωσι μιαν εταιρείαν μυστικήν και να εισάξωσιν εις αυτήν, ει δυνατόν, όλους τους εκλεκτούς των ομογενών, διά να συνεργήσωσι μόνοι των εκείνο, το οποίο ματαίως προ πολλών χρόνων ήλπιζαν από τους Ευρωπαίους βασιλείς χριστιανούς». (Ε. Πρωτοψάλτη «Η Φιλική Εταιρεία», Αθήναι 1964 σελ. 22).
Από στόμα σε στόμα, ιστός αράχνης, χιλιάδες φιλογενείς Έλληνες μυήθηκαν στην Εταιρεία, διαφύλαξαν το μυστικό και φτάσαμε στην αγιασμένη Επανάσταση. Κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνει και σήμερα. Το σάπιο σύστημα να καταστραφεί με τα όπλα του, με νόμιμες διαδικασίες. Κάποιοι αφανείς Έλληνες πατριώτες, έντιμοι και «φιλογενείς» συστήνουν την νέα Φιλική Εταιρεία, με σκοπό «την συντήρησιν της εθνικής συνειδήσεως και της ορθοδόξου πίστεως του λαού και την προπαρασκευήν του έθνους» για την αποτίναξη της νέας Τουρκοκρατίας. Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες που «πνίγονται» από τις αναθυμιάσεις του συστήματος, που δακρύζουν για την κατάντια της πατρίδας μας, που ασφυκτιούν από την ανικανότητα που επικάθησε στην ράχη μας. Την ημέρα των εκλογών θα υψωθεί το λάβαρο…
Ένα αρτιγενές πολιτικό, πατριωτικό κίνημα θα σαρώσει τα πάντα.
Ούτε οι ξένοι θα μας σώσουν – «ουαί τω μη ιδίω όνυξι ξυομένω», αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει δικά του νύχια να ξυθεί- ούτε οι νέες γενεές. Τα γράμματα με τα οποία «μπουκώνουμε» τους νέους, δεν είναι γράμματα λευτεριάς και θυσίας, αλλά αφιλοπατρίας και φιλοτομαρισμού. Οι μόνοι αγώνες που ξεσηκώνουν τους νέους είναι οι ποδοσφαιρικοί. Η τηλεόραση και το κινητό δεν γεννούν ήρωες, αλλά τις κουκουλοφόρες ορδές που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Την Φιλική Εταιρεία την ίδρυσαν έμποροι, οι μικρομεσαίοι, όχι αυτοί που δεν είχαν να χάσουν τίποτε από μια αποτυχία, αλλά αυτοί που θα έχαναν τα πάντα. Και καθόμαστε τώρα με σταυρωμένα τα χέρια και συζητάμε έμφοβοι για το αν ξυπνήσει ο λαός, αν τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν πετύχουν τα μέτρα…
«Το αν, εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε», έλεγε ο Κολοκοτρώνης.
Χρειάζονται έργα, εδώ και τώρα.
Αγαπητε Δημητριε χαιρομαι γιατι εχουμε τις ιδιες αποψεις.Ξεκινησα απο το ΚΚΕ αλλα σχετικα γρηγορα προσγειωθηκα στην πραγματικοτητα βλεποντας απο μεσα οτι υπηρχε παιγνιδι εξουσιας εντος του κομματος και μαλιστα οχι καθαρο αλλα σικε.Παραμενω Χριστιανος,και βεβαιως λατρης των αρχαιων Ελληνων φιλοσοφων που τα ειπαν ΟΛΑ.Σημερα στα 60 μου, πιστευω οτι το συστημα ειναι παντοδυναμο,που κανει τους νεους να ξερουν τα παντα για την Τζουλια η για την Θωδη,αλλα δεν ξερουν ΤΙΠΟΤΑ για το μεγαλειο του Πλατωνα και του Σωκρατη.Αντι λοιπον να θαυμαζουν την εσωτερικη δυναμη του Σωκρατη για την ανακαλυψη της αληθειας και τον διαρκη αγωνα του για την ΑΡΕΤΗ οι νεοι μας θαυμαζουν τα ειδωλα που τους πλασαρει το συστημα για να τους καταντησει ακινδυνους καταναλωτες και απολιτικους πολιτες,δουλους επιτηδειων αφενταδων.Οι αφενταδες εχουν πιασει με δουλους τους ολες εκεινες τις θεσεις που ειναι απαραιτητες για την αναπαραγωγη του συστηματος.Τι μενει στον απλο ανθρωπο?
Να φροντισει τουλαχιστον ο ιδιος να παραμεινη ανθρωπος κοντρα στον περιγυρο του.Αυτη η μαχη που καθε εραστης της ΑΛΗΘΕΙΑΣ την δινει ειτε Σωκρατης λεγεται ειτε Βελουχιωτης,ειτε απλος ανωνυμος Ελληνας εχει παντα αποτελεσμα ειτε ο περιγυρος να αφομειωση τον μαχητη της Αληθειας ειτε ο περιγυρος να μετατραπει σε μια παρεα ανθρωπων που μαχονται για την αληθεια.Αυτες οι νησιδες στην κοινωνια αν γινουν πολλες τοτε κατι μπορει να γινει.Εγω βεβαια το αποκλειω γιατι αυτες οι παρεες εχουν απεναντι τους τα ΜΜΕ αλλα και το Παιδαγωγικο Ινστιτουτο που φροντιζουν να παραγουν πειθηνιους καταναλωτες οι πρωτοι και αγραμματα γραναζια του συστηματος οι δευτεροι απομακρυνοντας τα Ελληνικα νειατα απο τους επικινδυνους προγονους τους τυπου Σωκρατη.
Αγαπητέ Δημήτριε, πρώτα από όλα θέλω να πω πως εγώ είμαι ένας 26άρης ακόμα φοιτητής. Ακόμα φοιτητής για πολλούς λόγους, είτε γιατί το σύστημα δεν ευνοεί τους σωστούς είτε γιατί κι εγώ απογοητευμένος δε βάζω τα δυνατά μου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Απλά ξεκινώ λέγοντας πως είμαι νέος και σχετικά άπειρος ακόμα για να μην πιστέψεις πως θέλω να σου κάνω "κήρυγμα".
Λες πράγματα που πολλές φορές τα έχω σκεφτεί και έχω γράψει για αυτά στο μικρό μπλογκάκι που διατηρώ. Έχουμε αυτή τη στιγμή άφθονη ενημέρωση, αλλά δεν έχουμε δράση. Γνωρίζουμε τι συμβαίνει, αλλά δεν έχουμε οργάνωση να αντιδράσουμε. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Αυτό είναι ΟΛΟ το πρόβλημα. Το σάπιο σύστημα, δεν το ενοχλεί να μουρμουράμε εναντίον του, το ενδιαφέρει όμως ΜΟΝΟ να μουρμουράμε, χωρίς κάτι παραπέρα.
Λες στο κείμενό σου πως δεν πρόκειται να πάρεις πάνω σου προσωπικά το κόστος ενώ οι υπόλοιποι "κοιμούνται", και έχεις δίκιο, είναι απόλυτα σεβαστό και ανθρώπινο. Όμως πιο πριν μιλάς για τον Κολοκοτρώνη. Αναρωτήσου λοιπόν το εξής: Σήμερα, αν δεν υπάρξουν Κολοκοτρώνηδες, πως θα υπάρξει επανάσταση; Ο Κολοκοτρώνης και ο κάθε Κολοκοτρώνης, δεν ήταν γίγαντες γιατί είχαν μεγάλη νοημοσύνη. Δεν ήταν γίγαντες γιατί ήταν μπρατσαράδες, ή πλούσιοι. Δεν είχαν υπερφυσικές δυνάμεις όπως μας πιπιλάνε το μυαλό οι αμερικανοί πως είναι απαραίτητες για να "αλλάξουν κάτι"(αυτός είναι ο σκοπός των Σπάιντερμαν κλπ, να νομίζεις πως αν δε σκαρφαλώνεις τοίχους δε κάνεις τίποτα).
Οι άνθρωποι αυτοί έγιναν γίγαντες, γιατί ξεπέρασαν την μικρότητα της ανθρώπινης φύσης. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τις φοβίες τους για να στηρίξουν τις ιδέες τους. Κι αυτό μόνο ένας πνευματικός γίγαντας το κάνει. Πρέπει να είσαι γίγας για να μπορείς να θυσιάσεις τη βολή σου, τη περιουσία σου, την οικογένειά σου, την ίδια τη ζωή σου, για τις ιδέες σου.
Δεν θα σε κατηγορήσει κανένας, αν δε μπορείς να το κάνεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, δε μπορεί. Δεν είσαι μόνο εσύ. Δεν πρέπει να ντρέπεσαι που δεν μπορείς. Σκέψου όμως, πως μέχρι να βρεθούν εκείνοι που μπορούν να μας πάρουν στις πλάτες τους, η κατάσταση θα συνεχίζει έτσι...
Ένας τέτοιος ηγέτης, αναπόφευκτα θα γίνει στόχος. Όπως και ο Κολοκοτρώνης αν εμφανιζόταν ανοιχτά θα τον δολοφονούσαν, έτσι και σήμερα όποιος πάρει πάνω του την κίνηση θα γίνει στόχος του συστήματος. Δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αλλιώς. Και είναι ακριβώς αυτό το γεγονός που μας επιτρέπει να βλέπουμε ξεκάθαρα ποιός είναι πραγματικά δίκαιος και ποιός όχι.
Όλοι όσοι μας λένε πως είναι με τον λαό, αλλά στηρίζουν το σύστημα στη σημερινή μορφή του, είναι υποκριτές και ψεύτες. Το σύστημα δε μπορεί να αλλάξει από μέσα, είναι ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ για να μην αλλάζει απο μέσα. Το πρόβλημα είναι πως για να αλλάξει ένα σύστημα από έξω, χρειάζεται είτε επανάσταση είτε πόλεμος. Όπως και το 1821, έτσι και σήμερα ο ελληνικός λαός είναι υπόδουλος, πριν στους Τούρκους, σήμερα στους διεθνείς τραπεζίτες και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και τους λακέδες τους εδώ που το παίζουν πολιτικοί.
Πρέπει να γίνει επανάσταση. Πως γίνεται η επανάσταση ξέρεις; Θα σου πω εγώ: ΜΕ ΟΠΛΑ. Οργανώνεται ο λαός, οπλίζεται, και παίρνει την εξουσία. Τόσο απλά. Διώχνει τους λακέδες και εγκαθιστά μια κυβέρνηση δικαιοσύνης. Αυτό πρέπει να γίνει. Βαθιά μέσα μας όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Ακόμα κι αν το αρνιόμαστε.
Για να οργανωθεί κάτι τέτοιο, χρειάζονται Κολοκοτρώνηδες και φιλικές εταιρίες. Οι Κολοκοτρώνηδες είναι κάτι που δε μπορούμε να φτιάξουμε με σχέδιο, είναι άνθρωποι που ο Θεός στέλνει όταν χρειάζονται την κατάλληλη στιγμή. Μια νέα φιλική εταιρεία όμως μπορεί να γίνει, και μπορείτε να την ξεκινήσετε εσείς. Σκεφτείτε το...
Αγαπητέ, όπως πολύ σωστά λες, δεν μπορούμε να φτιάξουμε Κολοκοτρώνηδες. Μπορούμε όμως να φτιάξουμε την φιλική εταιρεία, γιατί χωρίς αυτή ο κάθε Κολοκοτρώνης θα είναι χαμένος από χέρι. Οι Θερμοπύλες είναι εδώ, για να οργανώσουν συζητήσεις, ανταλλαγές ιδεών, προτάσεις. Να φτιάξουμε μία κοινή ιδεολογική βάση για τον χώρο, και να περπατήσουμε πάνω σε αυτήν με μια "φιλική εταιρεία" που θα αναλάβει την πραγματοποίησή της.
Όταν φτιάξουμε την ιδεολογία, θα έρθει με την σειρά της και η φιλική εταιρεία.
Ο ένοπλος αγώνας είναι κάτι που δεν συνάδει με την κατάστασή μας, διότι ουσιαστικά μιλάμε για εμφύλιο.
Αν παρουσιάσουμε μία συγκεκριμένη, απλή και κατανοητή ιδεολογία, θα καταφέρουμε να μαζέψουμε μεγάλους αριθμούς, για να κάνουν ένα απλό πράγμα (οι νεοδημοκράτες το έκαναν ήδη, σε μεγάλο ποσοστό): να μην ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.
Για να δούμε οι τριακόσιοι κλέφτες θα έχουν τον ίδιο αέρα μετά, ή μήπως θα τους κοπούν τα πόδια; Εννοείται βέβαια, ότι μετά από κάτι τέτοιο θα ακολουθήσει και συνέχεια.
Εγώ προσωπικά συνεισφέρω το κατά δύναμη, κάτι που δυστυχώς όπως γνωρίζεις δεν κάνουν οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, και γι' αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν θα δεχθώ ουδέποτε ως άτομο να γίνω πρόβατο το οποίο θα άγεται και θα φέρεται από ανθρώπους και οργανώσεις χωρίς σαφή και σταθερή ιδεολογική τοποθέτηση και οι οποίοι αύριο μπορεί να εξαργυρώσουν τους κόπους μας με δικούς τους μισθούς και αξιώματα (βλέπε κωλοτούμπας).
Πρώτα από όλα, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Υπάρχουν κράτη στα οποία η συμμετοχή στις εκλογές είναι υπερβολικά μικρή, και όμως εκείνες είναι "νόμιμες" και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Ενδεικτικά σου αναφέρω τις ΗΠΑ, αλλά υπάρχουν άλλες χώρες με μικρότερη συμμετοχή! Είναι αφελές να πιστεύεις πως θα καταφέρεις κάτι απλά με την αποχή.
Επίσης κάνεις το λάθος να πιστεύεις πως οι τύραννοι, γιατί τύραννοι είναι μη κρυβόμαστε, θα αφήσουν αναίμακτα την εξουσία τους. Δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν εγκαταλείπεις την εξουσία χωρίς βία, όταν έχεις εσύ ο ίδιος πρόσβαση στη βία (αστυνομία, στρατός). Μη κάνεις το τραγικό λάθος να πιστεύεις πως δεν θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη βία αν χρειαστεί, ΗΔΗ το έχουν κάνει πολλές φορές.
Να το πούμε με ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό: Εσύ είσαι ο σύζυγος(απλοί καλοί πολίτες) και έχεις μια γυναίκα(κυβέρνηση). Ενώ στην αρχή όλα πάνε καλά, μετά εκείνη για δικούς της εγωιστικούς λόγους αποφασίζει πως θέλει εραστή(ιμπεριαληστές-λαθρομετανάστες). Στην αρχή απλά την βλέπεις να του μιλάει στο τηλέφωνο, μετα πηγαίνει και βόλτες(συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς-εκπαίδευση στο εξωτερικό), και κάποια στιγμή αφού έχει αποθρασυνθεί εντελώς, στον φέρνει και μέσα στο σπίτι. Εσύ κάθεσαι και δεν αντιδράς, ενώ ήδη έχεις αρχίσει να υποψιάζεσαι. Αυτή όμως εξακολουθεί να σου λέει πως δε τρέχει κάτι και είναι για το καλό σου. Αφού βλέπουν πως μασάς το παραμύθι, κάποια στιγμή ξεχνιούνται και δε μπορούν να κρύψουν τη χαρά τους, και αρχίζουν και πηδιούνται μπροστά σου. Τότε ξαφνικά ξυπνάς, καταλαβαίνεις πως τελικά είναι εραστής ο ξένος, και πες μου τι κάνεις; Του λες σε παρακαλώ, σταμάτα να πηδάς τη γυναίκα μου γιατί είμαστε παντρεμένοι(ειρηνική διαμαρτυρία); Ξέρεις τι θα κάνει; Θα πεθάνει στα γέλια και θα συνεχίσει το πήδημα, χλεβάζοντάς σε από πάνω... Ενώ μετά από λίγο, μόλις τελειώσουν το πήδημα, άμα συνεχίσεις να "τους τη σπας" θα σε πετάξουν κι έξω από το σπίτι σου. Ξέρεις πότε θα σε σεβαστεί και δε θα ξαναπατήσει σπίτι σου; Όταν τους πιάσεις και τους 2 και τους αρχίσεις στις φάπες.
Πες μου κάτι. Γιατί φοβάσαι την πολεμική σύγκρουση; Γιατί την βρίσκεις απεχθή; Οι άνθρωποι αυτοί, είναι προδότες. Πουλάνε την πατρίδα μας. Ξέρεις ποιά είναι η τιμωρία των προδοτών σε όλα τα σοβαρά κράτη; ΘΑΝΑΤΟΣ. Οι άνθρωποι αυτοί δε θα διστάσουν να καταστρέψουν την οικογένειά σου, προκειμένου να αγοράσουν πιο γρήγορο αυτοκίνητο. Δε θα διστάσουν να εκμεταλλευτούν ερωτικά την κόρη σου, δε θα διστάσουν να σου κλέψουν τη γυναίκα αν τη βρουν ελκυστική, δε θα διστάσουν να σε βάλουν να δουλεύεις μέχρι να πεθάνεις για να χτίσουν το επόμενο εξοχικό τους στη Μύκονο. Οι άνθρωποι αυτοί δε θα διστάσουν να σε ταΐσουν σκουπίδια, δε θα διστάσουν να σε αφήσουν αβοήθητο να πεθάνεις από τις αρρώστιες. Δε διστάζουν να επιτρέπουν το κάθε είδους λαθρεμπόριο γιατί παίρνουν τι μίζα τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι καθάρματα, και εσύ βρίσκεις απεχθή την ιδέα να εκτελεστούν από τον απλό λαό; Σοβαρά;
Και ξέρεις γιατί την βρίσκεις άσχημη την ιδέα; Γιατί σου έχουν πιπιλίσει το μυαλό να το κάνεις. Σου έχουν πει πως οι "πολιτισμένοι άνθρωποι" δεν λύνουν τις διαφορές τους με τη βία. Και είναι κάτι που ισχύει, μόνο που όπως και με τα υπόλοιπα μεγάλα ψέμματα της ζωής, είναι η μισή αλήθεια. Οι διαφορές δε λύνονται με τη βία, τα εγκλήματα όμως δεν είναι απλές διαφορές, είναι εγκλήματα. Κι εκεί χρησιμοποιείς βία ενάντια σε αυτόν που εγκληματεί. Όταν κάποιος σου κλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία με συνέπεια εσύ να πρέπει να δουλεύεις μέχρι τα 70, πράγμα απίθανο αν δεν είσαι δημόσιος υπάλληλος, τότε διαπράττει έγκλημα. Σε καταδικάζει σε αργό και εξευτελιστικό θάνατο. Ούτε τη δυνατότητα να έχεις παιδιά που θα σε γηροκομίσουν δε σου δίνουν, γιατί στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον δε μπορείς να κάνεις παιδιά... Πες μου λοιπόν, αυτοί εγκληματούν εναντίον σου, κι εσύ θέλεις να λύσεις τις διαφορές "πολιτισμένα";
Μας πιπιλάνε το μυαλό από μικρά παιδιά, πως η βία είναι κακό πράγμα. Μας εκθειάζουν μηδενικά τύπου Γκάντι που πέτυχαν μια τρύπα στο νερό, για να τους μοιάσουμε(να κάνουμε κι εμείς μια αντίστοιχη τρύπα στο νερό). Σβήνουν από τα βιβλία της Ιστορίας σιγά σιγά το 1821, και ξέρεις γιατί; Ένας αφελής πατριώτης πιστεύει πως είναι ανθέλληνες, ένας σκεπτόμενος πατριώτης ξέρει πως το κάνουν γιατί το 1821 αποτελεί παράδειγμα ενός λαού που πήρε τα όπλα ενάντια στον τύραννο και κέρδισε. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που δε θέλουν να το θυμάται... Μην είσαι λοιπόν αφελής.
Αν ο λαός πάρει τα όπλα, δεν πρόκειται για εμφύλια σύγκρουση έτσι κι αλλιώς. Εμφύλιο πόλεμο έχουμε ανάμεσα σε πολίτες της ίδιας εθνικότητας. Όμως σε μια τέτοια σύγκρουση δε θα είχαμε πολίτες ίδιας εθνικότητας. Θα είχαμε πόλεμο Ελλήνων εναντίων απάτριδων. Όταν κάποιος προδίδει τη πατρίδα και την ξεπουλάει, δε μπορεί να είναι το σπίτι του. Κανείς δε πουλάει το σπίτι του. Κανείς δε πουλάει τη πατρίδα του. Μόνο τις ξένες πατρίδες πουλά κανείς. Και για αυτούς η Ελλάδα είναι ξένη. Η δική τους πατρίδα είναι το χρήμα και η εξουσία. Δεν είναι λοιπόν ομοεθνείς μας και δεν πρέπει να τους λυπάσαι, μόνο και μόνο επειδή μιλούν Ελληνικά. Και ο Jeffrey μιλάει ελληνικά δε νομίζω να είναι Έλληνας όμως...
Αν με άκουγε κανείς πράκτορας,αφελής ή με πλυμένο εγκέφαλο, θα έλεγε πως είμαι τρομοκράτης. Πως έχω τρομοκρατικές ιδεολογίες. Πως όπλα παίρνουν μόνο οι τρομοκράτες. Σκέψου όμως και πως τον Κολοκοτρώνη "τρομοκράτη" τον λέγανε. Και σύμφωνα με τον ορισμό τους, ΗΤΑΝ.
Αν το θέλεις, μπορώ να σου αναλύσω και το γιατί μια αντίδραση σε ειρηνικά πλαίσια θα αποτύχει, με συγκεκριμένα δεδομένα για την Ελλάδα. Αλλά αυτό σε μελλοντικό μου κείμενο.
Αγαπητέ ανώνυμε, επειδή κάνες μία μεγάλη αναφορά θα σου απαντήσω κατά το δυνατόν συνοπτικά:
Δεν έγραψα τα παραπάνω ούτε για να σε προσβάλλω, ούτε για να σε στενοχωρήσω. Τα έγραψα για να δεις και εσύ, και όποιος άλλος μας διαβάζει ότι όπως πιστεύω, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, και ο καιρός είναι λίγος. Ο κύριος κωλοτούμπας, στον οποίο πίστεψα και εγώ όπως πολλοί άλλοι, είχε μία θαυμάσια ευκαιρία, την οποία ως γνήσιος υπηρέτης του συστήματος την κλώτσησε. Εμείς που δεν διαθέτουμε τα μέσα, πρέπει να κάνουμε μεγάλη και σοβαρή προσπάθεια.
Θα διαφωνήσω εντόνως... Η αποχή δεν είναι λύση αλλά επιβραβεύει το σύστημα. Αν είμαστε 100 άτομα και θέλουμε να πάρουμε μια απόφαση οι 10 μας βολεύει οι άλλοι να αδιαφορήσουν και εμείς οι 10 να αποφασίζουμε για όλα. Η αποχή είναι επικίνδυνη για αυτό και προοωθείται από τα αναρχοαριστερά κόμματα. Μόνο ψήφο σε κόμμα ακόμα και στο πιο μικρό είναι η λύση. Για φανταστείτε του 700000 και πλέον ψήφους που έχασε η ΝΔ κυρίως από αποχή να πήγαιναν σε ένα κόμμα... Θα ήταν το τρίτο σε δύναμη...
Αποχή είναι σαν να ψηφίζουμε το πρώτο κόμμα... Δεν ιδρώνουν οι αλήτες προδότες πολιτικοί μας από αυτά... πάρτε το είδηση...
Ίσως η αποχή να μην είναι λύση, αγαπητέ ανώνυμε, αλλά δεν έχω καμία άλλη να προτείνω. Γι' αυτό άλλωστε γράφτηκαν τα όσα γράφτηκαν, για να δημιουργηθούν ερεθίσματα και διάλογος, ώστε να μπορέσουμε να αποκρυσταλλώσουμε ένα σχέδιο δράσης, το οποίο όποιος έρθει αύριο να το βρει έτοιμο και στρωμένο, για να μπορέσει να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Αν έχεις κάτι καλύτερο να προτείνεις, σε παρακαλώ να μπεις στον κόπο να το γράψεις, για να δημιουργηθεί σαν ιδέα.
Πάντως να θυμάσαι ότι θέλουμε κάτι απλό και εύκολο, που θα δημιουργήσει θετική ψυχολογία και θα φέρει κόσμο στον πατριωτικό χώρο για να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω.
Συνέλληνες συμμερίζομαι την απογοήτευση σας για την κατάντια της κοινωνίας, την έκπτωση των ηθών και την απαξίωση . Βρίσκομαι στην πιο παραγωγική, ίσως, στιγμή της ζωής μου και όμως είμαι άνεργος, με πτυχία στο χέρι, και χωρίς πολλές προοπτικές (απ' ότι φαίνεται). Τον χρόνο που μου περισσεύει τον εκμεταλλεύομαι στο διάβασμα, την ενημέρωση, τον στοχασμό.
Θεωρώ πως έχω βρει την λύση. Αυτή η οργανωμένη αντίδραση, που αναζητούμε όλοι, θα είναι πιο απροσδόκητη από οποιαδήποτε διαδήλωση ή συγκέντρωση. Χωρίς βία, χωρίς φωνές.
Αγαπητέ ispy3000@gmail.com, να ξέρεις ένα πράγμα: Σχεδόν ποτέ δεν έχουν γίνει λαϊκές εξεγέρσεις, απλώς έτσι τις παρουσιάζουν εκ των υστέρων. Οι αυθόρμητες "λαϊκές" εξεγέρσεις είναι πάντα υποκινούμενες, όπως ο Μάης του '68 και το Πολυτεχνείο, για να αναφέρω δύο από τις πιο γνωστές.
Μόνο η κοινή ιδεολογική βάση θα μας δώσει κοινές αντιδράσεις, αυθόρμητες, κατά το δυνατόν. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει πρώτα να φτιάξουμε την κοινή ιδεολογική βάση.
Διαβάζοντας το άρθρο σας συνάντησα τον εαυτό μου. Δεν έχω πολλά να σας γράψω, μόνο ένα: Θα με βρείτε μαζί σας, αρκεί να εντοπίσετε το σωστό στόχο και το σωστό αγώνα. Με δεδομένο ότι όλα όσα έχουν γίνει - τα καταγράφετε - έγιναν και θα γίνουν κατόπιν της δημοκρατικής ψήφου, θεωρώ ότι κάθε αγώνας για αντιμετώπιση των προβλημάτων με τις γνωστές δημοκρατικές διαδικασίες, θα είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Το σύνθημα πρέπει να είναι ένα: Μακριά από ψήφο και εκλογές.
Η μονή περίπτωση να αντιληφθούν οι επαγγελματίες της πολιτικής, ότι "δεν τους παίρνει άλλο", είναι να ψάχνουν να βρούν τις ψήφους, όταν κλείσουν οι κάλπες. Το γνωρίζουν αυτό και το φοβούνται. Αποτέλεσμα, η ανανέωση του εκλογικού σώματος με τις επερχόμενες ελληνοποιήσεις των λαθραίων.
Αν ο αγώνας ξεκινήσει με αυτό το στόχο, την ενημέρωση για αποχή των ψηφοφόρων από την εκλογή των τυράννων, θα είμαι μαζί σας.
Κυπριανός Χ
kyprianos01@gmail.com
Ευχαριστώ για το σχόλιό σας αγαπητέ Κυπριανέ, διότι δείχνει ξεκάθαρα αυτό που νοιώθω, ίσως ενστικτωδώς: ότι είμαστε αν όχι πολλοί, αρκετοί για να κάνουμε την διαφορά.
Όπως γράφουν -σοφά- στους τοίχους οι αναρχικοί, "αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες".
Θα σας αποδείξω με τον πιο απλό τρόπο ότι οι εκλογές είναι η χειρότερη μορφή βίας (!) που υπάρχει. Εσείς ο ίδιος, ψηφίσατε πρώτη φορά στα είκοσί σας περίπου χρόνια, και ρίξατε μία ψήφο, όπως ακριβώς θα κάνετε και τώρα. Είστε ο ίδιος άνθρωπος, γνωρίζετε όμως τα ίδια πράγματα; όχι βέβαια, διότι η πείρα της ζωής είναι πολύ μεγαλύτερη. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να εκτιμάται η γνώμη σας όσο και ενός εικοσάρη, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για τις "γκόμενες", την ομάδα και τον καφέ. Η ασφάλιση, το μεροκάμματο, οι παροχές υγείας, η σύνταξη, τα εθνικά θέματα είναι άγνωστες έννοιες (έχω κάνει μαθήματα ως καθηγητής και έχω προσωπική εμπειρία).
Αν αυτό δεν είναι ισοπέδωση, πείτε μου τι είναι.
Η μοναδική λύση για να ανατραπεί μόνιμα η κατάσταση προς το καλύτερο, είναι να δημιουργηθεί η πίεση η ψήφος να είναι ανάλογη των πεπραγμένων του πολίτη. Να λαμβάνονται υπόψιν τα χρόνια εργασίας, η οικογενειακή κατάσταση, οι δραστηριότητες του ατόμου, οι σπουδές κλπ.
Όσο ο "αναρχικός" των βορείων προαστίων και π.χ. ο καθηγητής κύριος Νεοκλής Σαρρής θεωρούνται ισάξιοι, η κοινωνία μας θα βαίνει προς την καταστροφή της.
Υπάρχουν και άλλα πολλά να γίνουν, αλλά θεωρώ ότι αυτή πρέπει να είναι η αρχή.
Αγαπητοί κύριοι,
θα σας πω την γνώμη μου για το ζήτημα: Ο ελληνικός εθνικισμός ποτέ δεν μπόρεσε να βρει σταθερή ιδεολογική πλατφόρμα. Υπάρχουν μερίδες που νομίζουν πως είναι απόγονοι τους Περικλή και μέχρι το 1821 δεν μεσολαβεί τίποτε, βγάζουν έξω την Ορθοδοξία, αγνοώντας πως διαπράττουν την μεγαλύτερη ανάλυση-μπαρούφα που μπορεί να γίνει για το θέμα. Υπάρχουν μερίδες που ακόμη συνδέονται φαντασιακά με την κλασική δεξιά και εναποθέτουν την σωτηρία τους εκεί. Υπάρχουν μερίδες οι οποίες (βλακωδώς) φαντασιώνονται εθνικοσοσιαλιστικές λύσεις χιτλερικού τύπου, αγνοώντας και την απλή λογική που λέει πως άλλο ο γερμανικός εθνικισμός και άλλο η Ελλάδα.
Δεν υπάρχει μια ιδεολογική βάση καταρχήν. Πρέπει να συνεκτιμηθούν τα πολιτιστικά στοιχεία, η Ιστορία, το animus που λένε οι Αμερικάνοι, πρέπει να υπάρξει μια σαφής εικόνα ποιος δικαιούται να εμπνέεται από τα ελληνικά ιδανικά (να είναι με αυτόν τον τρόπο Έλληνας), ποιος ταυτίζει τη ζωή του με το μέλλον του τόπου αυτού, σε ποιον τα ονόματα Πλάτων, Απόστολος Παύλος, Παλαιολόγος, Κολοκοτρώνης, Αυξεντίου, Βλαχάκος θυμίζουν πατρίδα κλπ. Λόγω έλλειψης σταθερού κοσμοειδώλου, λείπει η συνοχή και η οργάνωση. Είναι τραγικό που τη σημαία του αγώνα κρατάει κυρίως η Χ.Α., μια οργάνωση που πολλές φορές είχε εκφραστεί εναντίον του ύψιστου προϊόντος της ελληνικής σκέψης, της Ελληνικής Δημοκρατίας, που έχει σχέσεις με εκείνους που δέρνουν τους συνέλληνες στο εξωτερικό (NPD) κλπ.
Επίσης, εκτός ιδεολογικής πλατφόρμας, λείπει η υλικοτεχνική υποδομή:πανελλήνιο τηλεοπτικό μέσο, χρήματα, δουλειά πόρτα-πόρτα, χρήματα, ενεργοποίηση των καναπεδάκηδων, πάλι χρήματα, ξανά χρήματα, χρήματα, χρήματα! Καμιά Επανάσταση δεν έγινε από τον καναπέ. Η Ελληνική το 1821 χρειάστηκε επίσης κεφάλαια.
Όταν ξεπεραστούν κάποιες από αυτές τις παιδικές ασθένειες του ελληνικού εθνικώς σκέπτεσθαι, ίσως μας πάρουν στα σοβαρά.
Αγαπητέ ανώνυμε, ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα που περιγράφεις: ο πατριωτικός χώρος τυχαία (;) διασπάστηκε σε πολλά κομμάτια, διαπράττωντας ένα τρομερό λάθος. Δεν πρέπει να ψάχνουμε για το τι μας χωρίζει, αλλά το τι μας ενώνει, αλλιώς μπορούμε να τσακωνόμαστε ακόμα και ως Μωραΐτες και Ρουμελιώτες.
Εφόσον από τα απαραίτητα στοιχεία, ομόαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον και ομότροπον έχουμε τουλάχιστον τα τρία, έχουμε όλοι κοινό συμφέρον την πατρίδα.
Θεωρώ βλακώδεις και ύποτες τις κινήσεις που θέλουν να επιβάλλουν διαχωρισμούς και το πετυχαίνουν, διασπώντας την ενότητα του χώρου.
Οι πατριώτες πρέπει ενωμένοι να υπερασπίζουν την πατρίδα, διότι η ισχύς εν τη ενώσει.
Εγώ προσωπικά δεν ενοχλούμαι αν κάποιος είναι δωδεκαθεϊστής, εφόσον κάνει το χρέος του απέναντι του συνόλου.
Ποιο είναι το χρέος μας; να συνεισφέρουμε ανάλογα των δυνατοτήτων μας.
Έτσι θα δημιουργηθεί και η υποδομή που πολύ σωστά αναφέρεις.
Η δημοκρατία, όπως "βγαίνει" και από τους λόγους του του Δημοσθένη, ουδέποτε λειτούργησε σωστά, διότι βασίζεται στην ισοπέδωση. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, γιατί τους διαφοροποιούν οι πράξεις τους. Επομένως δεν είναι ίσιοι, και δεν μπορεί η γνώμη του κάθε ενός να έχει ίδια βαρύτητα με την γνώμη κάποου άλλου. Απλά η επιτυχία της δημοκρατίας είναι ότι για μία ημέρα, θεωρεί ακόμα και τον βλάκα ισάξιο με τον καθηγητή. Δίνει δηλαδή την ψευδαίσθηση της εξουσίας σε ανθρώπους που δεν μπορούν να την διαχειριστούν για το κοινό καλό, γι' αυτό και βλέπεις πολλούς να "πωλούν" την ψήφο τους για διορισμούς κ.λ.π.
Θα συμφωνούσα ότι καμιά επανάσταση δεν έγινε από τους καναπέδες. Για τους θεωρητικούς των επαναστάσεων δεν γνωρίζω. Γνωρίζω όμως μια άλλη επανάσταση που άλλαξε τον κόσμο, χωρίς οι επαναστάτες να πάρουν σπαθιά και τσεκούρια. Ήταν η επανάσταση των πρωτοχριστιανών. Δεν χρειάζονται πολλά. Ούτε χρήματα, ούτε τηλεοράσεις, ούτε εφημερίδες και περιοδικά. Έμπρακτη κοινωνική συμμετοχή και αποδοχή της αποδοκιμασίας αυτής της επιβεβλημένης φαύλης δημοκρατίας. Να μην βρίσκουν ψήφο στις κάλπες, παρά μόνο των λαθραίων (της χρηματοδοτούμενης και επιδοτούμενης μετανάστευσης) που θα έχουν ελληνοποιήσει. Απλά πράγματα.